Kocam yanımda olacak mıydı

 

İşlerimin yoğunluğundan, koşuşturmalardan dolayı, giderek halsizleştiğimi ve kilo verdiğimi hiç fark etmemiştim. Hafta sonu uzun zamandır görmediğim bir arkadaşımla görüşecektim. O gün giyinmeye çalışırken eteklerimin ve pantolonlarımın bol gelmesi zayıfladığımın farkına varmamı sağlamıştı ama aklıma kötü bir şey gelmemişti. Çok çalışıyordum, yemek yiyecek zaman ayırmıyordum kendime ve dinlenmiyordum. Zayıflamam doğaldı bu durumda.

Aynaya baktım,gülümsedim, karşımda bana gülümseyen kadın biraz süzülmüştü ama hala çok güzeldi. Aynadaki görüntümden memnun olmuş  giyinip çıkmıştım.

        Rastlantı mı desem kader mi  bilmiyorum ama arkadaşım bir doktordu. Restorana vardığımda Zafer'in çoktan geldiğini gördüm. Her zaman ki inceliği ile yerinden kalkıp elimi dudaklarına götürdü "yine çok güzelsin" dedi bana.

Zafer neredeyse çocukluk arkadaşımdı. Tüm zamanlarımız birlikte geçen bir arkadaştı, ama gerçek bir arkadaş, gerçek bir dosttu. Yurt dışında yaşıyordu.

        Uzun uzun konuştıuk, özlem gidermeye çalışıyorduk. Bir ara ikimizde sustuk. Suskunluğu Zafer bozdu.

Zeynep, seni çok zayıflamış buldum, nasılsın, bir rahatsızlık durumu  falan yok değil mi? Diye sordu.

Güldüm "Aman Zafer, çok çalışıyorum ondandır" dedim. Sözlerim endişelenmesine engel olmamıştı ki "Kalk gidiyoruz" dedi. Nereye diye sormama fırsat vermemişti elimden tutarak beni kaldırdı ve tüm itirazlarıma aldırmadan arabasına kadar neredeyse sürükleyerek götürdü.Hastaneye gidiyoruz Zeynep, bizim Can'ı hatırlıyorsun değil mi, onun hastanesine gidiyoruz, seni muayene etsin istiyorum dedi. Can'ı elbette hatırlamıştım. Büyük bir kentte yaşıyor olmanın dayattığı zamansızlık nedeni ile çok seyrek görüştüğüm bir ortak arkadaşımızdı. Ben iyiyim, nerden çıktı falan diye bağırdım ama dinlemiyordu beni.

Can'ın hastanesine geldiğimizde hala tartışıyorduk.

Saatler süren tetkikler, röntgenler derken Can'ın suratının aldığı şekilden sonuçlarda bir terslik olduğunu anlamıştım. Gülmeye çalışıyordu ama bu o kadar yapmacık bir gülümsemeydi ki bir maske gibi yüzüne yapışmıştı sanki.

İki doktor arkadaşım  durumu bana nasıl açıklayacaklarını düşünüyor olmalıydılar.

Zafer, "Deniz'i arayalım, gelmesini söyleyelim" dedi. Durumum gerçekten kötüydü anladığım kadarıyla. İşi şakaya vurdum

"Kanser miyim yoksa" diye sordum.

Sözlerim sanki havada asılı kaldı, korkunç bir sessizlik hakimdi odaya.

Kanserdim, duygularım donmuştu sanki, hiç bir şey hissetmiyor gibiydim.Deniz'i aradım, hemen gelmesini istedim. Kocamla son günlerde sorunlarımız vardı, aramız çok iyi sayılmazdı ama başka kimi arayabilirdim ki?
Annemi, kardeşlerimi arayamazdım. Babamı kaybettiğimizden beri kanser sözcüğü annemin kabusu olmuştu. Bir de benim hastalığımı kaldıramazdı.
Hastalığım ne yazık ki 3. evredeydi ve bu evrenin de sonuna yaklaşmıştım. Kısacası beni çok zor günler bekliyordu ve bu süreçten sonrası belirsizdi. Arkadaşlarım moral vermeye çalışıyorlardı ama kanseri çok iyi biiyordum. Tedavi olmuş, iyileşmiş gibi sevindirir sonra birden başka bir yerde yeniden ortaya çıkardı.
Biz konuşurken Deniz geldi, heyecanlanmıştı tabi, ne de olsa bunca yıllık karısıydım.
Zafer ve Can Ona olanları açıkladılar. Çok şaşırmış ve korkmuştu. Yine de ellerimi tutarak"Göreceksin atlatacağız"dedi..İnanmıyordum, iyileşemeyecektim, ölecektim ve oğlum bensiz kalacaktı.
Tedaviye başladık. Korkunçtu. Sol memem ameliyatla alınmış ve  tost denilen tedaviye başlanmıştı. Kemoterapi  Radyoterapi - Kemoterapi uygulanacaktı. Saçlarım dökülecek, daha çok zayıflayacaktım. Korkunç bulantılarım olacaktı.Çaresiz hepsine katlanacaktım.Oğlum için katlanacaktım. Onun beni öyle görmesini hiç istemiyordum ama çarem yoktu. Bir gün daha fazla onunla birlikte olmak için dayanılmaz bir istek duyuyordum. Yarın uyanamazsam, ya onu son kez görüyorsam diye düşünüyordum.
Deniz ilk günlerde, hatta ilk aylarda çok yakındı, hep yanımdaydı, destekti bana. Tedavi sürem tahminlerin ötesinde uzamıştı. Yıpratıcı ve bıktırıcıydı. Giderek  Deniz tedavilere benimle gelmemeye başlamıştı. Hep işleri vardı, toplantıları, çok isterdim ama... diye başlayan cümleler kuruyordu. Alışmıştıum artık. Arkadaşlarım vardı yanımda. Zafer zorunlu olarak gitmişti ama Can hep yanımdaydı. Aynalara bakamıyordum , aynadaki kadın ben değildim. Oğlum olmasa tedaviyi çoktan bırakacaktım.Ama bunu ona yapamazdım.
Uzun, çok uzun bir süreçten sonra kontrol için hastaneye gittiğimde Can
Sonunda başardık Zeynep, tedavi olumlu sonuç vermeye başladı dedi. İnanamıyordum, gerçek olamazdı bu.Çığlık çığlığa Can'a sarıldım.
Deniz'i aramayacaktım, bilse ne olacaktı ki. Son zamanlarda bazı geceler eve bile gelmeyen bir adamla sevincimi neden ve nasıl paylaşabilirdim ki? Oğlumu aradım. Birlikte kutlama yapacaktık.
Üçümüzün sık sık gittiğimiz ve oğlumun sevdiği bir restoarandan yer ayırttım. Oğlumun gözlerindeki mutluluğu görmek bile bana yetiyordu. Kocamın yanımızda olmayışı eskisi kadar canımı yakmıyordu.
Hastalığı atlattıktan sonra boşanmak istediğimi söyleyecektim. Ama bunu oğlumla şimdi paylaşarak mutluluğunu gölgelemeyecektim. Babasının ilgisizliğine zaten çok üzülüyordu.
Oğlumla şakalaşarak, gülerek restorana girdik. Aynı anda gördük onu, yani kocamı. Yanında genç bir sarışın vardı. Oğlumun bunu görmesini hiç istemezdim ama görmüştü çoktan. Yumruklarını sıkarak babasından tarafa yürümek istedi engel oldum. O anda Deniz'de bizi görmüştü. Yüzü bembeyaz olmuştu. Olay çıkartacağımı falan düşünmüş olmalıydı. Restorandan ayrıldık, koşarak peşimizden geldi, kekeliyor anlamsız şeyler söylüyordu.
Dimdik durdum karşısında, ben kanserle savaşmıştım, kanseri yenmiştim, bana böylesi ihanetler ne yapabilirdi ki?
Deniz'e baktım ve "Seni çok iyi anlıyorum Deniz, kanser bir kadınla birlikte hastaneler, ilaçlar terapilerle uğraşmak zor ve yorucu, yanındaki gibi biriyle hoş zaman geçirmek varken benimle olmanı beklemek sana haksızlık olurdu dedim. İşin garibi gerçekten de ona ne kızmıştım ne kırılmıştım. İnsanlar sevgilerini ve sadakatlerini zor zamanlarda belli etmezler mi her zaman? Benim kocam bu sınavı kaybetmişti.
Ben mi? Asıl savaşı kazanmıştım, oğlum yanımdaydı ve hayat artık  her zamankinden daha güzeldi benim için.
O hasta olsaydı ne yapardım diye düşündüm, her an her saniye yanında olur, onu asla yalnız bırakmazdım.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !